9 มีนาคม 2559

มันอยู่ที่วิธีคิด‬

ในขณะที่เราอาจมีไม่เท่าคนอื่น แต่เรากลับเกินในสิ่งที่คนอื่นไม่มี
ในขณะที่วันนี้เรามีไม่พอ ใครจะรู้ วันหน้าเราอาจมีมากเกินที่คิดจะมี
ตอนที่ไม่มี ขณะที่มีไม่พอ หลายคนอาจมองเป็นเรื่องอับโชค บางที ได้สิ่งอื่นมาแทน แม้จะชดเชยไม่ได้ แต่ก็ไม่อยากชื่นชมมัน ความคิดเป็นใหญ่อีกแล้วสินะ

สมัยที่พี่ยังเด็ก เรียนประถมนี่แหละ คุณพ่อไม่เคยซื้อหนังสือให้อ่าน ของเล่นไม่เคยได้ ทีวีดูได้ แต่ต้องนั่งห่างจากจอ 3 เมตร และดูได้แค่แป๊บเดียว พี่ก็ไม่รู้นะว่าครอบครัวอื่นเขาดูทีวีอย่างไร แต่สำหรับพี่ในตอนนั้น ดูทีวีแล้วไม่เห็นจะสนุกตรงไหน
พออยากได้หนังสือมาอ่านชดเชยการดูทีวี คุณพ่อหยิบหนังสือพิมพ์สยามรัฐส่งให้ โห...สยามรัฐนะ ไม่ใช่ไทยรัฐ แถมให้อ่านออกเสียงด้วย คุณพ่อพี่เป็นหมอรักษาโรค เวลามีคนไข้มาคลินิคก็จะชื่นชมว่าลูกสาวอ่านหนังสือเก่ง ถามใจฉันก่อน...ฉันไม่ได้ชื่นชอบเลยนะ
ของเล่นที่มี ถ้าไม่วาดรูปตุ๊กตา แล้วมาตัดเป็นตัวๆ ก็หมากเก็บ เพราะเอาเงินค่าขนมไปซื้อห่วงพลาสติกสีมาร้อยเป็นวงๆ เลยเล่นหมากเก็บเก่งมาก 555 เพราะคุณพ่อเป็นหมอ ดีเทลยาที่มาขายยาให้คุณพ่อ ก็เลยเอาของเล่นมาฝาก แต่ไม่ใช่ของเล่นที่เขาไปซื้อมาให้เป็นพิเศษหรอกนะ เป็นของเล่นที่ทางบริษัทยาทำเพื่อแจกลูกค้า เป็นของเล่นประเภทต้องใช้ไหวพริบในการแก้ปัญหา
เอาวะ ก็ดีกว่าไม่มี ขณะที่มองเพื่อนบ้านอื่น ได้เล่นตุ๊กตา ได้อ่านหนังสือเล่มสวย พี่นั่งเล่นของเล่นที่ทำมาสำหรับเด็กโต บางชิ้นสำหรับผู้ใหญ่ เมื่อไม่มีอะไรทำ เราก็คว้ามาเล่นตลอดเวลา
เวลาผ่านไป พี่ก็เติบโตมาเหมือนกับเด็กทั่วไป เรียนหนังสือ สอบเอ็นทรานซ์ ใช้ชีวิตแบบเด็กอื่นๆ ลืมไปเลยเหตุการณ์ตอนเด็ก ลืมว่าต้องทนนั่งอ่านหนังสือพิมพ์สยามรัฐ อ่านเบาก็ไม่ได้ ผิดก็ไม่ได้ ลืมไปว่าเราเคยเล่นอะไรในวัยเด็ก สิ่งที่ไม่ลืมก็คือ ทำไมคุณพ่อไม่ซื้อของให้บ้างนะ เงินทองก็มี...นี่นะ
แล้วเมื่อพี่ทำงาน แปลกใจตัวเองว่าทำไมย้ายงานบ่อยมาก ไม่เคยอยู่ถึงปี และทุกครั้งที่ย้าย เงินเดือนดีขึ้น ตอนนั้นสรุปแค่เบื่อแล้ว เหตุการณ์แบบนี้เกิดซ้ำๆ จนคุณพ่อและพี่สาวเป็นกังวล โหน่งมันทำอะไรกับชีวิตของมันหล่ะเนี่ย....
พอพี่กระโดดมาเปิดบริษัทโดยไม่ตั้งใจ เจอสารพัดงานโปรเจค พี่เริ่มเห็นบางอย่าง...มันคือวิธีคิด...เรามองทุกงานแบบแยกส่วน ไล่ลำดับเองว่าอันไหนควรทำก่อนหลัง ถ้าผิดกระบวน จะมีผลกระทบอะไร ไม่มีใครมาโค้ช โปรเจคงานใหม่ ความรู้เดิมไม่มี ต้องอาศัยการวิเคราะห์และตัดสินใจล้วนๆ เออนะ...ทำไมเวลาเราฟังปัญหาของลูกค้า แล้วชอบคิดเป็นฉากๆว่าต้องทำอะไรบ้าง ทำไมลูกค้าฟังแล้วชอบไอเดีย เราว่าก็งั้นๆ ใครๆก็คิดได้
ไม่รู้เมื่อไหร่นะ แต่ในที่สุด ก็ได้เห็นสิ่งที่คุณพ่อทิ้งไว้ให้ มรดกที่มีมูลค่ามากที่สุดคือ วิธีคิด สิ่งที่เคยมองว่าเป็นการอับโชคกลับเป็นขุมทรัพย์มหาศาล แล้วเรื่องอ่านหนังสือพิมพ์หล่ะ....พี่รู้จักการใช้เสียงอย่างมีชีวิต
บางคนโชคดีมีครูช่วยสั่งสอน แต่บางคนความบังเอิญกลายเป็นครู หรืออาจจะไม่ใช่ความบังเอิญ หรืออาจเป็นเพราะพี่ยอมที่จะเรียนรู้ลองทำทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิต....น่าจะเป็นอย่างหลังนะ
หากเรายอมเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ทำในสิ่งที่มีไม่กี่คนทำ เราย่อมได้เปรียบและได้โอกาสไว้ในมือก่อนอีกหลายๆคน...นะ อาจมองสิ่งที่ทำในวันนี้คือความอับโชค ความล้มเหลว ใครจะรู้ มันอาจเป็นชนวนสู่โอกาสที่ยิ่งใหญ่ก็ได้ เราก็เป็นคนเหมือนกัน ไม่ได้มีอิทธิฤทธิ์อภินิหารย์อะไรนี่นะ แต่สิ่งที่จะทำให้เราแตกต่างพิเศษกว่าอีกหลายๆคนก็คือ....วิธีคิด...นะ

ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น